کیهان

 گذشته هیچ بهتر از اکنونِ من نبود:

که یادِ خوش یا طُرفه یادگاری از آن،

در بی پناهیِ اکنونم

***

دانسته ام که سنگْ سنگِ هر راه

نیز

از گام های رفتنِ ماست

که شکل و رنگ می پذیرد؛

اسماعیل خویی