اپرای چهارپنی اپرایی برای بینوایان

دنیای رقت باری است
و سرنوشت حقیری داریم
جهان فقیر و انسان خبیث است.
*
دنائت کار این دنیا به شکلی است که دائما باید پاهایمان را از ترس اینکه مبادا آنها را از ما بدزدند به حرکت در اوریم و بدویم.
*
بهترین ثروت انسان این است که به شکلی که دوست دارد زندگی کند.
*
پیش از همه می بایستی چیزی برای خوردن به ما بدهید و سپس موعظه کنید. شما شکم خودتان و شرافتمندی ما را دوست دارید، پس یک بار بای همیشه گوش کنید ابتدا خوراک و بعد اخلاق.
*
اگر قدرتمندان جهان توانسته اند به فقر دامن بزنند، علتش این بوده که تحمل دیدن آن را نیز داشته اند.
مترجم: حمید محوی

داستانهای آقای کوینر

باید حماقت را ریشه کن ساخت چون هر چیز را هم که با آن روبرو شود احمق می سازد.
*
فکر کردن یعنی تغییر دادن.
*

صعود مقاومت پذیر

فقط مرگ مفت است بقیه ی چیزها پول لازم دارد.
*
کارگر کسی است که کار می کند. ولی آن زمان که با اعتصاب کارها را تمام رها می سازید، دیگر به هیچ وجه کارگر نیستید بعد از این شما بر جامعه تهدیدی هستید!
*
کسی علاقه ای به ما ندارد. انها به کثافت علاقه دارند.
*

بعضی ها از تحصیلاتشان جز برای افزایش حماقت بهره نمی گیرند.
*
همه ی مردم آزادند، آزادند تا بین پشتیبانی او(دیکتاتور) و مرگ، یکی را انتخاب کنند.
*
در بی وفایی قابل اعتماد و در گول زدن با وفا هستید.
*
تو با خیانت فراز آمدی با خیانت هم فرو می افتی.

گفتگوی فراریان

در هر جایی که هیچ چیز در جای درست قرار ندارد بی نظمی هست و هر جایی که در جای درست هیچ چیز قرار ندارد، نظم هست.
ما به اشتها نیاز نداریم، چون گرسنه هستیم.
یکبار مشاجره ی یک کشیش را با یک ضد کشیش شنیدم. ضد کشیش به کشیش تهمت می زد که فقط به خوردن فکر می کند، و کشیش جواب می داد که طرف مخالف فقط به او فکر می کند.
آموزگاران این وظیفه ی خطیر را دارند که تیپ های اصلی انسان هایی را مجسم کنند که جوان بعدها در زندگی با آنها سر و کار خواهد داشت. او فرصت می یابد که روزانه چهار تا شش ساعت خشونت و بدجنسی و حق کشی مطالعه کند. شاگرد تمام چیزهایی را که برای پیشرفت در زندگی لازم است یاد می گیرد. این چیزها همان هایی است که برای پیشرفت در مدرسه لازم است، یعنی ریاکاری، تظاهر به دانستن، استعداد انتقام بدون مکافات، شناخت سریع مکان های بد، چاپلوسی، توسری خوری، آمادگی برای لو دادن همردیفان خود به بالاتر ها و غیره.
بربریت از بربریت می آید همانطور که جنگ از اقتصاد می آید.
بیشتر مردم در تمام زندگی شان نمی دانند که بر آنها حکومت می شود.
آدم می تواند از تمام چیزها با علاقه صحبت کند، اما تمام چیزها هم ارزش علاقه را ندارند.
در دموکراسی باید تعادلی بین خودخواهی آنهایی که چیزی دارند، و انهایی که هیچ چیز ندارند به وجود آید.
اگر آدم بتواند پول بپردازد هیچ جا به انساندوستی نیازندارد.