داستان من و شعر نزار قبانی

نزار قبانی در شگفت بود که اگر زن گناه کند مسئول است و مرد نه! یک تختخواب آن دو را به هم می رساند اما زن محکوم می گردد و از مرد حمایت می شود.
***
نزار قبانی درس خواندگان جامعه ی عربی را ملامت می کند که با همه ی ادعا و تربیت پس از تحصیل در دانشگاه های اروپایی و بازگشت به دیار خود همان رفتار قبیله ای خشونت آمیز را نسبت به زن دارند.
***
اوژن یونسکو: هر ادبیات جدیدی دشمنی انگیزست. مخالفت و اصالت در هم می آمیزند و افکاری را که مردم با آن خو گرفته اند دگرگون می سازند.
***
هر چیز شکسته ای همواره از خود با فریاد و صدا دفاع می کند.
***
ادبیات بالش پر قو در مهتاب نیست. ادبیات گلی نیست که بر سینه ی جامه ی مان بزنیم. بلکه صلیبی از دشواری هاست که آن را بر دوش می کشیم.
***
من کسی نیستم که عشق را ایجاد کرده تا بدین سبب اعدام شوم. من پستان را گرد نکرده ام تا بر مرمر سینه مصلوب گردم من  و گیسوان زنان را نبافته ام تا با آنها به دارم آویزند همه ی این چیزها پیش از تولد من وجود داشته اند و حقیقت دارند.