همه ی تلاش های من محکومیتی بوده است از جانب تقدیر
و دل من همچون جسدی مدفون در گور است.
به هر سو که نگاه می کنم
ویرانه های سیاه زندگیم را می بینم
**
داروهایت را بیاور ای هنر شاعری
آن داروها که دمی انسان را از یاد زخم رها می دارد.
***
شاید روشنایی هم ستمی دیگر باشد.
که می داند که چه تازه هایی را آشکار خواهد کرد؟
پ.ن: معنی این شعر رو افسرده ها می فهمن چون از نور اول صبح بدم میاد
محمود کیانوش/ مترجم
▫️در انتظار بربرها
▫️کنستانتین کاوافی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر